برودت خود را گرم كنند و امثال اين بنا برين مقوى كسى را گويند كه مال او از دستش رفته باشد و بواسطهء تحصيل مال سفر كند و فروز آيد بارضى قواء يعنى به زمين قفر خالى از آب و دانه « فى تفسير على بن ابراهيم وَ مَتاعاً لِلْمُقْوِينَ قال المحتاجين » و ميتواند كه مشتق از قوت باشد يعنى صاحبان قوت و مال و نعمت درين صورت مقوين از جمله لغات متضادة المعنى خواهد بود و حاصل كلام آنكه گردانيديم ما آتشى كه در شجر مكنون گذاشته‌ايم منفعتى براى اغنيا و فقرا تقديم تذكره بر متاعا اشارت است بر اينكه فائدهء اخرويه اتم و بتذكر اولى و اهم است . [ سوره الواقعة ( 56 ) : آيات 74 تا 80 ] فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ( 74 ) فَلا أُقْسِمُ بِمَواقِعِ النُّجُومِ ( 75 ) وَ إِنَّهُ لَقَسَمٌ لَوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ ( 76 ) إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ ( 77 ) فِي كِتابٍ مَكْنُونٍ ( 78 ) لا يَمَسُّهُ إِلاَّ الْمُطَهَّرُونَ ( 79 ) تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ ( 80 ) فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ اى فسبح اللَّه بذكر اسم ربك العظيم يعنى پس تسبيح گوى خداى تعالى را بذكر كردن نام پروردگار تو كه بزرگست و ميتواند كه العظيم صفت اسم باشد و ميتواند كه صفت رب باشد و محتملست كه باء باسم باء استعانت باشد تا احتياج بتقدير ذكر نگردد و بعضى گفته‌اند كه مراد از اسم مسمى و ذات مقدس الهى است يعنى به پاكى ياد كن ذات پروردگار عظيم الشأن خود را و بعضى گفته‌اند كه لفظ باسم زائد است و اقحام آن اشارتست بر اينكه هر گاه تنزيه اسم واجب باشد ، تنزيه ذات مقدس بطريق اولى واجب خواهد بود و مؤيد اين دو توجيه حديثيست كه از حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و إله مرويست كه بعد از نزول اين آيه فرمودند « اجعلوها فى ركوعكم » چنانچه وقتى كه آيهء « سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى » نازل گرديد فرمودند « اجعلوها فى سجودكم » و به صحت پيوسته كه در ركوع و سجود سبحان ربى العظيم و سبحان ربى